وبلاگ گیله مرد

<< شعر باران با صدای پوریا تثبیتی >>

گاهی اوقات خستگی های روحی حاصل از روزمرگی و کار روزانه با خواندن یک متن امیدبخش یا گوش دادن به یک موسیقی زیبا رفع می شود ؛ فایل صوتی کوتاه زیر با صدای گرم و لحن آرام دوست عزیرم پوریا تثبیتی تقدیم به شما

دانلود فایل صوتی شماره یک (مدت : یک دقیقه)

دانلود فایل صوتی شماره دو (مدت: یک دقیقه)

دکلمه شعر باران به همراه موسیقی بدون کلام

شاعر: مسعود فردمنش

گوینده : پوریا تثبیتی

برای دیدن و شنیدن آثار بیشتر از این هنرمند عزیز به صفحه اینستاگرام وی به آدرس poriya.tasbiti@ مراجعه کنید

متن شعر باران:

زندگی قسمت بارانی بودن باتوست

تو ببار تشنه ی باران توام

زیر بارانه تو ماندن دارد

زیر بارانه تو خواندن دارد

زیر بارانه تو اندوه دلم می خندد

زیر باران تو هر خاطره ای می رقصد

کاش می باریدی...

دم آنوقت که مهتاب بلند، پیش چشمان تو ظلمت شد و رفت، کاش باران هم بود

دم آنوقت که فریاد زدم چه صفایی دارد باغ وصال، کاش باران هم بود

ابرها می گفتند غصه جاویدان نیست

من ‌به باران گفتم راه بسیار به مقصد باقیست

من به باران گفتم خبری از تو اگر می داند دم گوش احدی لو ندهد

من به باران گفتم هرچه آبی که در او هست، همه ارزانی روی گل تو

سایبان غم و اندوه منی

خلوتم از تو پر از ایمان است

منطق حوصله سرگردان است

درس گریه همه از باران است

زیر باران عطش بارش باران تو بارانم کرد

تب باران دارم

تب باران دارم...

ادب نشانه ترس نیست...

از خدا جوییم توفیق ادب
بی ادب محروم ماند از لطف رب
بی ادب تنها نه خود را داشت بد
بلکه آتش در همه آفاق زد

(حضرت مولانا )

<< حاصل عمر گابریل گارسیا مارکز >>

همانا زندگی زیباست...

در ۱۵ سالگی آموختم  که مادران از همه بهتر می دانند  و گاهی اوقات پدران هم.

در ۲۰ سالگی  یاد گرفتم  که کار خلاف فایده ای ندارد ، حتی اگر با مهارت انجام شود.

در ۲۵ سالگی دانستم که یک نوزاد ، مادر را از داشتن یک روز ۸ ساعته و پدر را از داشتن  یک شب ۸ ساعته محروم می کند.

در ۳۰ سالگی  پی بردم که قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن.

در ۳۵ سالگی متوجه شدم  که آینده چیزی نیست  که انسان به ارث ببرد ؛ بلکه  چیزی  است که خود می سازد.

در ۴۰ سالگی آموختم که رمز خوشبخت زیستن  در آن نیست که کاری را که دوست داریم  انجام دهیم ، بلکه در این است  که کاری را که انجام می دهیم دوست بداریم.

در ۴۵ سالگی یاد گرفتم که ۱۰ درصد از زندگی،چیزهایی است که برای انسان اتفاق می افتد  و ۹۰ درصد آن است که چگونه نسبت به آن واکنش نشان می دهند.

در ۵۰ سالگی پی بردم که کتاب بهترین دوست انسان و پیروی کورکورانه بدترین دشمن وی است.

در ۵۵ سالگی پی بردم که تصمیمات  کوچک را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.

در ۶۰ سالگی متوجه شدم که بدون عشق می توان ایثار کرد ، اما بدون ایثار هرگز نمی توان عشق ورزید.

در ۶۵ سالگی آموختم  که انسان برای لذت بردن از عمری دراز ، باید بعد از خوردن آنچه لازم است ، آنچه را نیز که میل دارد بخورد.

در ۷۵ سالگی دانستم که انسان تا وقتی فکر می کند نارس است ، به رشد و کمال خود ادامه می دهد و به محض آن که گمان کرد رسیده است ، دچار آفت می شود.

در ۸۰ سالگی پی بردم که دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیاست .

در ۸۵ سالگی دریافتم که همانا زندگی زیباست...